Selamun aleyküm sevgili kızım. Geçen gün 2 yaşına girdin. Doğduğun günden bu yana geçen zaman film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Seni ilk kucağıma aldığımdaki gözyaşlarım, 6 ay aralıksız gece gündüz ağlamaların, bunlar sırasındaki stresim, hastalanmalarım, herkesin yap-yedir-izlet ısrarlarına karşı koyduğum tepki ve direnişim, bir yandan seni doğru bildiğim şekilde büyütebilmek istemenin sancısı, diğer yandan yetersizlik hisleri.. Herkesin birbirine tavsiye verip kimsenin birbirini anlamak istememesi ve daha bir çok mesele… Bunları aşmaya çalışırken hayatı seninle öğrendim. Sanki Rabbim bana bir şeyler öğretmek istedi ve bunun en güzel yolu seninleydi. Ve ben biliyorum ki eski ben değilim. Asla değilim. Ben çok büyüdüm güzel kızım, seninle geçirdiğim bu 2 yılda senin vesilenle Rabbim beni eğitti, büyüttü.
Ve çoook sonradan anladım ki aslında sen zor bir bebek değilmişsin sen tam da bize uygun bir bebekmişsin Rabbimiz her işi isabetli yapar güzel yavrum senin hep zor bir bebek olduğunu düşündüm ve etrafımdakiler de bunu söylediler ama ben bunu kaldırabilecek potansiyelde olmasam Rabbimiz seni ağlayan bir bebek olarak değil yiyip içip kendi kendine oyun oynayan uyuyan rahat bir bebek olarak verirdi. Ama elhamdulillah ki Rabbimin bana söylemek istediğinin belki küçük bir parçasını anlayabildim ve bu süreçte ben senden çok şey öğrendim güzel kızım
Eğer yaptığım iş doğruysa insanlar (ve genelde en yakınların) ne derse desinler doğru olanı yapmaktan vazgeçmemeyi,
Sabretmeyi,
Düzenli olmayı,
İşi vaktinde yapmayı,
Sağlığıma dikkat etmeyi,
Spor yapan, dinamik biri haline gelmeyi ve aklıma daha gelmeyen birçok şeyi seninle öğrendim.
Elhamdülillah, elhamdülillah