Sen kendini değerli görmezsen karşı tarafın da seni değerli görmesi beklenemez.
Bu kendini beğenmekle aynı değil. Kendini merkeze koyup ben ben ben diyerek bencilce davranmakla da hiç ama hiç aynı şey değil.
Sen kendine nasıl davranırsan, dünya da sana öyle davranıyor.
Sen kendini önemsemezsen kimse de seni öncelik listesine almıyor.
Sen kendi ihtiyaçlarını susturursan kimse duymuyor.
Ama bu noktada unuttuğumuz büyük bir gerçek var:
İnsan kendini değerli görmeyi kendi kendine icat edemez.
Gerçek değer, Rabbin seni değerli kıldığı için vardır.
O seni yaratmış, seni gözetmiş, seni önemsemişse,
seni arzın halifesi yaratmışsa;
senin de kendine değer vermen bir kibir değil, O’nun sana verdiği değeri kabul etmektir.
Kendini görmezden gelmek, aslında sana verilmiş bir değeri çöpe atmaktır.
Kendini yüceltmek ise haddini aşmaktır.
İkisinin ortasında duran ise şudur:
“Ben değerliyim, çünkü Rabbim beni yeryüzünün halifesi yarattı.”
İnsan bunu fark ettiğinde…
Kendine davranışı değişir,
başkalarının kendine verdiği değer de daha sağlıklı hale gelir.